» ALL ART IS QUITE USELESS, GALERIE ESRA | VOORWOORD

Dit is een explosie.
Niet geremd door een academische vorming, niet gebonden aan geijkte stijlelementen maar emoties die losbarsten in kleuren en vormen op zoek naar een eigen expressie. Dat is schilderen.

De eerste indruk die deze selectie van het werk van Kris geeft, verplicht je een standpunt in te nemen: je wordt er door aangetrokken of je zet je er tegen af. Hier kan je onmogelijk afzijdig blijven en ongeïnteresseerd voorbijgaan.

Daarmee heeft Kris zijn eerste doel bereikt. De kracht van zijn werk ligt niet in de manier waarop hij met het materiaal omgaat, wel de emotie, de beweging, het licht dat door middel van het materiaal wordt zichtbaar gemaakt. Hoewel een aantal thema’s terugkeren, is elk werk anders, een nieuwe poging om indrukken en emoties te vatten en daarna opnieuw te gaan zoeken naar de juiste uitdrukking. Ook in de meest abstracte werken blijft een duidelijke figuratie aanwezig.

Bij het bekijken van het werk, vallen een aantal dingen op:

» Geen enkel werk geeft een volledig beeld; er wordt slechts een fragment getoond, er is altijd wel een afsnijding, een weglating van beeld, vorm of kleur; soms lijkt het wel alsof Kris daar later nog wil aan verder werken of het ontbrekende deel in een volgend werk wil plaatsen. Het lijkt wel een puzzel die je zelf kan samenstellen om een volledig beeld te bekomen, maar dan nog zal ook in dat volgende werk een deel ontbreken. Zo zou je eeuwig door kunnen gaan. Dat is het lot van een scheppend kunstenaar: hij is gedoemd om eeuwig verder de puzzel van zijn gevoelens, zijn visie, zijn wereld telkens opnieuw in elkaar te passen.

» Ondanks de sterke emoties die vanuit de meeste werken uitgaan en het soms sombere, beangstigende of agressieve beeld dat ze ons voorschotelen, merk ik tegelijkertijd de afstand die de kunstenaar neemt van zijn eigen emoties, van zijn eigen werk, alsof hij zichzelf, zijn werk en zijn bestaan wil relativeren; dat verhoogt slechts de kracht die ervan uitstraalt.

» De meeste werken kwamen ook snel op papier of doek, maar toch merk je de dialoog die ontstaat tussen de schepper en de materie. Er is een duidelijke evolutie te merken naarmate Kris er meer en meer mee vertrouwd is geraakt. Van het bijna schuchtere ietwat onhandig omgaan met vorm en kleur toont het meer en meer een zelfverzekerd, bijna instinctmatig opbouwen van een compositie. Een dialoog die af en toe zal ontaarden in een hoogoplopende ruzie onder druk van de buitenwereld en vooral van zichzelf, naarmate de eisen en verwachtingen hoger gesteld worden.

Als mens en als kunstenaar doorloop je een groeiproces: dit proces verloopt niet lineair, maar met pieken maar ook met diepe dalen. Soms val je in een zwart gat en zie je geen uitweg. En dan geef ik voor één keer een vaderlijke raad – misschien deed ik dat in het verleden te weinig: dalmomenten moet je koesteren en ondergaan tegelijkertijd: het is zinloos je te verzetten want je hebt de zekerheid dat er een moment komt dat je als vanzelf terug de andere richting gaat en dat je er tegelijkertijd sterker van wordt.

Het klinkt misschien een beetje raar, maar wat u hier ziet is Kris en niet Herman en ik ben er blij om dat ik daar op geen enkele manier gewild heb toe bijgedragen. Ik ben enorm fier, als vader en enorm jaloers als kunstenaar, want hier zie ik werken die ik zelf had willen maken.

Ook deze tekst is slechts een fragment van wat ik allemaal zou willen zeggen.

Herman Somers, 28-03-2003
_